พิมพ์

[เดอะจิ๊กุ่ง]

หนังสือ "ท้อไยในยามยาก" 
บทกวีกำลังใจ เติมไฟให้ชีวิต


"เพียงหวังสร้างสรรค์งานศิลป์...ไว้คู่แผ่นดินถิ่นหล้า..
เพียงหวังปวงชนประชา มุ่งหน้าฝ่าไปไม่ท้อ..."

บทกวีเล่มนี้ ตั้งใจให้เป็นหนังสือในแนวที่เรียกว่า "บทกวีบำบัด"
หรือที่เรียกกันในวงการจิตวิทยาว่า "Poetry Therapy"
ผมใช้เวลาเขียนมานานนับสิบปีครับ สะสมมาเรื่อยๆ
ประทับใจบทกวีกำลังใจที่มีกวีหลายท่านแต่งไว้
เลยคิดอยากจะเขียนบทกวีกำลังใจไว้สักเล่มหนึ่ง
เพราะเห็นว่าบทกวีแนวความรัก และแนวสะท้อนสังคม
มีกวีได้แต่งไว้หลายท่านแล้ว

บทกวีเรื่องแรกของหนังสือเรื่องนี้คือบทกวีที่ใช้ชื่อว่า
"ท้อไยในยามยาก"
เป็นบทกวีที่จุดประกายให้ผมคิดจะทำหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา
โดยตั้งใจไว้แต่ต้นว่าจะใช้ชื่อหนังสือว่า
"ท้อไยในยามยาก"
และได้แต่งบทกวีแนวกำลังใจสะสมมาเรื่อยๆ จนเล่มหนามากขึ้น


เคยจัดพิมพ์เย็บเล่มเผยแพร่แจกเพื่อนฝูงและครูบาอาจารย์
รวมทั้งคนรู้จักไปแล้วจำนวนหนึ่งครับ
หลายคนบอกว่าชอบ บางคนบอกว่าอ่านแล้วให้ข้อคิดและกำลังใจดี
บางคนอกหัก ก็เอาไปอ่าน
ปรากฎว่าสองสามวันต่อมาหายอกหัก ยิ้มได้

ผมเคยได้ยินคำว่า Poetry Therapy มานานพอสมควรครับ
แต่ยังไม่เคยเห็นบทกวีเป็นเล่มที่เน้นในเรื่องการให้กำลังใจ
ในลักษณะนี้ในเมืองไทย
เลยคิดที่จะเขียนขึ้นมา
เผื่อว่าเพื่อนๆ ในวงการจิตวิทยาจะสนใจเอาไปใช้ประโยชน์
หรือใครที่พูดไม่เก่ง แต่อยากให้กำลังใจแก่คนที่ท้อแท้
ก็สามารถเอาหนังสือเล่มนี้ไปให้เป็นกำลังใจได้ครับ

รายได้จากการขายหนังสือเล่มนี้
ตั้งใจจะเอามาหมุนเวียนจัดพิมพ์หนังสือเล่มนี้ให้แพร่หลาย
เพื่อให้มีคนเอาไปใช้ประโยชน์ได้มากขึ้น
เพราะผมเห็นว่า คนที่ท้อแท้มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย
ทุกช่วงวัย และทุกสังคม
และกำลังใจเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกคนจะขาดไม่ได้
ดังนั้น บทกวีเล่มนี้จึงน่าจะเป็นประโยชน์ไม่น้อย

ผมจึงรู้สึกภูมิใจมากที่ได้เขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา
อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่า
เกิดมาชาตินี้ยังได้ฝากสิ่งดีๆ ไว้ในโลกบ้าง

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ซื้อหนังสือเล่มนี้ไปอ่านครับ
ผมมั่นใจว่าหนังสือเล่มนี้มีประโยชน์แน่นอนครับ
ผมเขียนมาจากความตั้งใจจริง
ที่อยากจะถ่ายทอดกำลังใจไปสู่ทุกๆ คนที่ท้อแท้
หวังว่าทุกท่านคงมีความสุขที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้นะครับ


เดอะจิ๊กุ่ง

(มงคล ชัยวุฒิ)


ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

สนใจอยากเอาไปอ่านเป็นกำลังใจ
หรือมอบเป็นกำลังใจให้กับคนที่ท้อแท้สิ้นหวัง
อ่านสบายครับ ใช้กระดาษถนอมสายตา

ตอนนี้หาซื้อได้หลายที่ เช่น

1. ร้านหนังสือดวงกมล เชียงใหม่
2. สุริวงค์บุ๊คเซ็นเตอร์ เชียงใหม่
3. ร้านเล่า (ถนนนิมมานเหมินทร์) เชียงใหม่
4. MK Radio FM 105.25 เชียงใหม่ บ้านโชควารีโฮม
    (โทร 053-102777)
5. วัดฝายหิน หลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
6. ร้านหนังสือดวงกมลเชียงรายและลำปาง


ต่างจังหวัดติดต่อที่ผมได้โดยตรง เล่มละ 120 บาท
ฟรีค่าจัดส่งครับ

ติดต่อได้ที่ มงคล ชัยวุฒิ (เดอะจิ๊กุ่ง)
โทรศัพท์ 083-201-8849
Email : mkchaivuthi@hotmail.com

โอนเงินผ่านธนาคาร และจัดส่งของให้ทางไปรษณีย์

เพื่อความสะดวกในการตรวจสอบการโอนเงิน
กรุณาโอนเงินค่าหนังสือตามจำนวนที่ท่านต้องการไปที่

ธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด (มหาชน)
สาขาคณะแพทยศาสตร์เชียงใหม่
ชื่อบัญชี : นายมงคล ชัยวุฒิ
บัญชีออมทรัพย์
เลขที่บัญชี : 566-459349-5


หรือ

ธนาคารกรุงไทย สาขาถนนสุเทพ
ชื่อบัญชี นายมงคล ชัยวุฒิ
บัญชีออมทรัพย์
เลขที่บัญชี : 521-0-06354-2


หมายเหตุ :

1. หลังจากโอนเงินเรียบร้อยแล้ว ขอความกรุณาช่วยโทรแจ้งผม
     ที่โทรศัพท์ 083-201-8849 อีกครั้ง
     เพื่อที่เราจะได้ตรวจสอบการโอนเงินของท่าน
     ก่อนที่จะได้ส่งของให้ท่านทางไปรษณีย์ ต่อไปครับ

2. ถ้าเพื่อนๆ ไม่สะดวกที่จะใช้ระบบการโอนเงินผ่านทางธนาคาร
     สามารถแจ้งขอชำระเงินปลายทางได้ครับ [/size]

[เดอะจิ๊กุ่ง]

ท้อไยในยามยาก



ถ้าไม่มีศัตรูผู้ยิ่งใหญ่
นักรบผู้เกรียงไกรก็ไม่เกิด
ถ้าไม่มีพญามารอันเลอเลิศ
พระพุทธผู้ประเสริฐก็ไม่มี

ถ้าไม่มีอุปสรรคที่มากล้น
ไม่มีความทุกข์ทนบนวิถี
ไม่มีมวลปัญหามาราวี
ก็ไม่มีมหาชัยในโลกา

ฉะนั้นหนอจะท้อไยในยามยาก
จะท้อไยยามลำบากเป็นหนักหนา
จะท้อไยยามทุกข์ทนทรมา
จะท้อไยยามเหนื่อยล้าและโรยแรง

จงดีใจที่ได้เจอกับปัญหา
จงมุ่งมั่นฟันฝ่าอย่างกล้าแกร่ง
จงสู้ทนแม้ทุกข์จะโถมแทง
จงเข้มแข็งแม้แรงจะโรยรา




จากหนังสือ "ท้อไยในยามยาก" (มงคล ชัยวุฒิ)  

[เดอะจิ๊กุ่ง]

มหาวิทยาลัยของเด็กเก็บขยะ



ฉันเป็นเพียงเด็กน้อยด้อยฐานะ
เป็นเพียงเด็กเก็บขยะข้างถนน
กินอยู่กับยายสองคน
ฐานะยากจนข้นแค้น

อาศัยเรือนไม้เก่าๆ
หลังคา ฝา เสา ง่อนแง่น
ปลวกกิน ผุกร่อน คลอนแคลน
ตั้งอยู่ ณ แดน ใต้สะพาน

ฉันเดินท่องเที่ยวไปในทุกทิศ
เก็บขยะเลี้ยงชีวิตแลกอาหาร
อดมื้อกินมื้อมาแสนนาน
บางวันข้าวสักจานไม่ถึงท้อง

พ่อแม่อยู่ไหนไม่เคยเห็น
สุดแสนลำเค็ญหม่นหมอง
บางวันฉันนั่งน้ำตานอง
อยากเรียกร้องให้คนมาสนใจ



ยายเคยสอนว่า….
“เมื่อใดเจอปัญหาอย่าหวั่นไหว
ชีวิตต้องต่อสู้อยู่เรื่อยไป
ตราบสิ้นลมหายใจในชีวา”

ฉันเคยถามตามตรงเพราะสงสัย
“จะสู้ได้อย่างไรเล่ายายจ๋า
เราไม่มีทรัพย์สินปริญญา
ไม่มีหน้ามีตาในสังคม

มีแต่คนประณามและหยามเหยียด
มีแต่คนรังเกียจ แสนขื่นขม
อาภัพ อับเฉา และเศร้าตรม
ต้องซานซม เก็บขยะ มาเลี้ยงกาย”

ยายบอกว่า “อย่าท้อต่อชีวิต
ทุกย่างก้าวแม้น้อยนิดมีความหมาย
สู้ต่อไปอย่าหวั่นนะหลานยาย
ยังไม่สายหากเราจะก้าวเดิน

โลกยังมีหนทางให้สร้างฝัน
แม้ใครใครเหยียดหยันไม่สรรเสริญ
แม้จะจนแสนจนคนหมางเมิน
หนทางยังไม่ยากเกินจะฝ่าฟัน

โลกนี้แหละ…คือโรงเรียนเพียรศึกษา
ทุกสิ่งเป็นตำรา จงอย่าหวั่น
คนรอบข้างที่เห็นอยู่ทุกวี่วัน
คืออาจารย์เจ้าทั้งนั้นนะหลานยาย

จงตั้งใจศึกษาหาความรู้
ประสบการณ์เป็นครูผู้ขวนขวาย
ปัญหาอุปสรรคที่มากมาย
เป็นแบบฝึกที่หลากหลายให้ทดลอง

จงสู้ไปเถิดหนาหลานอย่าหวั่น
แม้คืนวันทุกข์ทนและหม่นหมอง
จงก้าวไปสู่ฝันอันเรืองรอง
อย่าร่ำร้องหมองใจให้เสียกาล”




ฉันยังจำได้ดีที่ยายกล่าว
จำได้ทุกเรื่องราวที่เล่าขาน
ถึงแม้ยายสิ้นใจไปแสนนาน
แต่เรื่องราววันวานยังฝังใจ

จงหลับให้สบายนะยายจ๋า
หลานจะกล้าฝ่าฟันไม่หวั่นไหว
แม้ข้างกายวันนี้ไม่มีใคร
หลานจะสู้ต่อไปไม่อ่อนแอ

แม้เส้นทางอ้างว้างและโดดเดี่ยว
ไม่มีใครแลเหลียวและแยแส
ไม่มีคนสนใจมาดูแล
หลานจะไม่ยอมแพ้แม้ก้าวเดียว...

+++++++++++++


จากหนังสือ... “ท้อไยในยามยาก” (มงคล ชัยวุฒิ)

[เดอะจิ๊กุ่ง]

เท่าที่มีก็เพียงพอ



แม้ไม่มีสองแขน ไม่เป็นไร
ฉันจะใช้สองขา มาสร้างสรรค์
แม้ไม่มีสองขา ก็ช่างมัน
ฉันจะใช้แขนฉัน ฝ่าฟันไป

แม้ไม่มีสองตา มองไม่เห็น
ฉันจะเป็นนักร้องที่เสียงใส
แม้ไม่มีสองหู ไม่เป็นไร
ฉันจะเป็นคนใบ้ที่ใจดี

แม้ไม่มีบ้านไหนให้พำนัก
ฉันจะพักป่าช้าเป็นเพื่อนผี
แม้ไม่มีอายุยืนถึงหมื่นปี
ฉันจะทำวันนี้ให้ดีงาม

แม้ไม่มีเงินทองของมีค่า
ฉันจะหาเลี้ยงตนทนแบกหาม
แม้ศึกษาเล่าเรียนไม่ได้ความ
ฉันก็จะพยายามจนได้ดี

แม้ไม่มีอะไรหลายๆอย่าง
ฉันจะสู้สรรค์สร้างด้วยศักดิ์ศรี
รวบรวมของทุกอย่างเท่าที่มี
มาเสริมสร้างโลกนี้ให้สวยงาม


จากหนังสือ "ท้อไยในยามยาก" ..... มงคล ชัยวุฒิ

[เดอะจิ๊กุ่ง]

เขียนไว้ในคืนวัน



เขียนคำว่า “ท้อ” ลงกระดาษ
แล้วฉีกให้ขาดทิ้งลงถัง
เขียนคำว่า “เศร้า เหงาใจจัง”
แล้วเผาให้พัง ทั้งวลี

เขียนคำว่า “สู้” ไว้ข้างฝา
เพื่อเตือนใจว่าอย่าถอยหนี
แล้วเขียนว่า “อดทนนะคนดี”
ติดไว้ตรงที่หน้าประตู

เขียนคำว่า “กล้า” ที่หน้าต่าง
และเขียนว่า “ยังมีทาง” ไว้ข้างตู้
เขียนว่า “เก็บประสบการณ์มาเป็นครู”
แล้วติดไว้ให้หรูที่หัวนอน

และเขียนว่า “จงฝัน อย่าหวั่นไหว
ดูอะไรให้เห็นเป็นครูสอน”
แล้วต่อท้าย ด้วยคำ อำนวยพร
ว่า “จงหลับตานอนและฝันดี”

แล้วจึงเขียนชื่อเธอที่หัวใจ
เก็บเอาไว้กับตัวแก้กลัวผี
แล้วเขียนคำว่า “รัก”และ “หวังดี”
ติดไว้ตรงนี้...ที่รูปเธอ

..............................................

จากหนังสือ "ท้อไยในยามยาก" (มงคล ชัยวุฒิ)
.